Latarnia na mieliźnie

Dziewięćdziesiąt kilometrów od wody latarnia stoi na wyschniętym dnie Jeziora Aralskiego. Słony pył zasnuwa soczewkę, porzucone kadłuby rdzewieją w oddali, a państwo uznało, że ostatnim użytecznym aktem budowli będzie jej likwidacja.

Aigul podtrzymuje płomień od nocy, kiedy jej ojciec zmarł przy lampie, gdy woda się cofnęła. Przycinając knot, czyszcząc szkło i otwierając rejestr, wykonuje tę samą pracę każdego dnia. Za każdym razem, gdy zapala światło, pojawiają się nowe nazwiska: statki, załogi i pasażerowie, którzy nigdy nie przypłyną.

Gdy państwowy inspektor Daulet przywozi nakaz, spodziewa się zbędnego budynku i upartej latarniczki. Zamiast tego znajduje rejestr rosnący pod jego dłońmi oraz obowiązek, którego nie da się ująć w żadnym formularzu.

On musi podpisać. Aigul musi zdecydować, czym jest troska, kiedy nikt już nie zobaczy światła.

Rozległa, czuła powieść o pamięci, służbie i nazwiskach, które nie chcą zniknąć.