De laatste keer dat we naar elkaar hongerden

Tweeëntwintig jaar lang hebben geoloog Dagný en marien bioloog Stefán in Reykjavík een leven opgebouwd uit werk, weer, ouderschap en de kleine bekwame gewoonten van twee mensen die elkaar goed kennen.

Dan ontdekt Dagný dat wederzijds verlangen misschien een eindig reservoir is. Elke intimiteit put het verder uit. Niets vult het aan. Wanneer ze hun eigen voorraad meten, staat de wijzer bijna op nul.

Tederheid krijgt plots een rekensom. Een etentje kan een kostenpost worden. Een aanraking kan voelen alsof ze uit de toekomst is geleend. Hoe harder ze proberen het restant te bewaren, hoe minder spontaan alles tussen hen wordt.

Buiten houdt de IJslandse winter onder regen, basalt en donker water een ondergrondse hitte vast. Binnen moet Dagný beslissen of het instrument het einde van hun verlangen heeft onthuld, of alleen de manier heeft veranderd waarop ze naar elkaar kijken.

Sommige metingen beschrijven een leven. Andere beginnen het te vervangen.