Huidwerk

In de havenstad van Rue Sorel laat elke intieme ontmoeting een permanent patroon achter op de huid. Verlangen, tederheid, minachting, macht en rouw blijven leesbaar voor iedereen die getraind is om te kijken. De tekens kunnen niet worden verwijderd. Ze kunnen alleen worden bedekt.

Rue is de beste verhullingskunstenaar van de wijk. Met een vaste hand en een scherp oog biedt Rue cliënten inkt, privacy en de vrijheid om te leven los van wat hun lichaam onthult. Rues eigen arm blijft verborgen onder een donkere mouw, om het teken te verhullen dat hen op tweeëntwintigjarige leeftijd in hun eentje bedekte en al vijftien jaar lang bijwerkt, zonder het ooit nog te lezen.

Dan meldt Yann zich aan voor een langdurige cover-up, met een vaag patroon dat niemand kan verklaren. Tijdens de sessies herkent Rue een onmogelijke echo van precies het teken dat hen destijds zelf begroef. Om het te bedekken, moet Rue het eerst lezen. En om het te lezen, moet hen een cliënt dichtbij genoeg laten komen om de vraag te stellen waarom de beste lezer van de stad weigert naar hun eigen huid te kijken.

Wat begint als een professionele opdracht, wordt een beproeving van instemming, vakmanschap en de vraag of een verborgen geschiedenis ooit op de juiste afstand begrepen kan worden.

Een intieme, literaire speculatieve roman over vakmanschap, de waarheid van het lichaam en de genade van het juist gelezen worden.