De kaart van de geitenmoeder

Haar dochter Saygil kent de kaart met haar vingertoppen. Een ladder voor de geit die bang is voor honden. Een knoop voor een moeilijke geboorte. Een donkere dwarsstreep voor een leven dat eindigde. Maar de tekens kennen is niet genoeg. Om de volgende geitenmoeder te worden, moet ze de kudde dragen in houding, geur, oordeel en aanraking, tot de dieren zelf haar aanvaarden.

Altynai is moe. De winter nadert. En één doorgestreepte steek voert Saygil telkens terug naar het geitenlam dat haar moeder niet kon redden toen de levende telling achteropraakte bij de kou.

Wanneer moeder en dochter het werk verdelen, wordt zorg een les, wordt intimiteit een risico en krijgt elke fout een hartslag. Saygil wil de vrouw ontlasten die haar alles leerde. Eerst moet ze begrijpen wat nooit kan worden genomen, alleen toevertrouwd.

De jas registreert de doden. De kudde bepaalt wie de levenden draagt.