Ostatni raz, kiedy byliśmy siebie głodni

Przez dwadzieścia dwa lata geolożka Dagný i biolog morski Stefán budowali w Reykjavíku życie z pracy, pogody, rodzicielstwa i drobnych sprawnych nawyków dwojga ludzi, którzy dobrze się znają.

Potem Dagný dowiaduje się, że wzajemne pragnienie może być skończonym rezerwuarem. Każde zbliżenie go uszczupla. Nic go nie uzupełnia. Kiedy mierzą własny zapas, wskaźnik jest niemal na zerze.

Nagle czułość ma swoją arytmetykę. Kolacja może stać się kosztem. Dotyk może sprawiać wrażenie pożyczonego z przyszłości. Im mocniej próbują zachować to, co zostało, tym mniej spontaniczne staje się wszystko między nimi.

Na zewnątrz islandzka zima skrywa pod deszczem, bazaltem i ciemną wodą podziemne ciepło. W domu Dagný musi rozstrzygnąć, czy przyrząd ujawnił koniec pragnienia, czy tylko zmienił sposób, w jaki na siebie patrzą.

Niektóre pomiary opisują życie. Inne zaczynają je zastępować.