Rejestr koziej matki

Jej córka Saygil zna rejestr pod opuszkami palców. Drabinka dla kozy, która boi się psów. Węzeł dla trudnego porodu. Ciemna kreska dla zakończonego życia. Lecz znajomość znaków nie wystarczy. By zostać kolejną kozią matką, musi nosić stado w postawie, zapachu, osądzie i dotyku, dopóki same zwierzęta jej nie przyjmą.

Altynai jest zmęczona. Zbliża się zima. Jeden przekreślony ścieg wciąż prowadzi Saygil z powrotem do koźlęcia, którego jej matka nie zdołała ocalić, gdy rachuba żywych została w tyle za chłodem.

Kiedy matka i córka dzielą między sobą pracę, troska staje się nauką, bliskość ryzykiem, a każdy błąd zyskuje bicie serca. Saygil chce odciążyć kobietę, która ją wszystkiego nauczyła. Najpierw musi zrozumieć to, czego nie można wziąć, lecz jedynie otrzymać w zaufaniu.

Płaszcz zapisuje martwe. Stado decyduje, kto niesie żywe.