Liczba bramy

W Ise młoda miko Hana uczy się rytmu odwiecznej odbudowy: belka po belce, krok po kroku, oddech po oddechu. Jej mentorka Setsuko uczy ją, że niczego nie wolno zapomnieć. A jednak jedna nieobecność trwa już od dwudziestu lat.

Matka Hany pominęła jeden element w liczbie bramy. Brakujący rok miał odpowiadać cyprysowi, który powinien zostać ścięty na poprzednią odbudowę. Drzewo wciąż żyje.

Gdy Hana podąża śladem luki z pamięci rytuału w głąb lasu, wkracza w ciszę otaczającą ostatnią służbę matki. Każda odpowiedź zagraża ludziom, którzy strzegli liczby. Każde pytanie poddaje próbie granicę między posłuszeństwem a troską.

By zostać kolejną strażniczką, Hana musi zmierzyć się z tym, co dziedzictwo każe nam powtarzać, co miłość każe nam przemilczeć i czy tradycja może pozostać cała, gdy brakujące ogniwo otrzyma imię.

Brama pamięta to, co ludzie wolą przemilczeć.