My, którzy liczymy wstecz

Wysoko w Pirenejach leży wioska Valmira, w której czas płynie inaczej. Jej mieszkańcy przychodzą na świat pomarszczeni i pełni mądrości, a potem młodnieją, w miarę jak pamięć wypuszcza ich ze swoich objęć. Nikt nie potrafi wyjaśnić dlaczego. Pasą owce, układają drewno na zimę i troszczą się o siebie nawzajem, tak jak robili to od pokoleń.

Eliane wygląda na osiemdziesiąt siedem lat, lecz według miary wioski jest młoda. Jej stawy stają się sprawniejsze, a ciało nabiera sił. Tomas mieści się w dziecięcym płaszczu, choć nosi w sobie umysł i żal człowieka zbliżającego się do kresu życia.

Kochają się bez obietnicy wspólnego zestarzenia się. Dla nich miłość jest praktyczna: to postawiony kołnierz chroniący przed wiatrem, bezwstydnie podpowiedziane zapomniane słowo, codzienne pytanie o to, kto kogo musi nieść.

Podczas gdy Tomas traci imiona, wspomnienia i wzrost, nowo odzyskana lekkość Eliane staje się dla niej źródłem poczucia winy. Rzeka wzywa umysły, które zaczynają się gubić. Ktoś obcy proponuje rozwiązanie, które mogłoby uwolnić Tomasa od najstarszych praw wioski. A każdy gest ochrony przybliża Eliane do granicy między troską a kontrolą.

Aby dotrzymać obietnicy, Eliane musi się nauczyć, że kochanie kogoś w jego powolnym znikaniu nie oznacza zawłaszczania kierunku jego ostatnich kroków.

Dzika i czuła literacka baśń o niemożliwym czasie, nierównej miłości i odwadze, by kogoś nieść, nie odmawiając mu prawa do odejścia.