Drugi chór

W zimowej Brugii farmaceutka Nadia Verhoeven prowadzi sekcję altów w Drugim Chórze przy kościele św. Alarda – zespole, którego śpiewacy słyszą to, co przed sobą nawzajem ukrywają.

Podczas prywatnego nagrania ich bezwzględny dyrygent słabnie w połowie frazy. Notatka na pulpicie sprawia, że śmierć wygląda na prostą sprawę, więc policja zamyka dochodzenie.

Nadia nie może tego zostawić. W ciszy, która zapadła po jego upadku, usłyszała żal, strach, zazdrość i jedną jasną nutę ulgi. Żaden mikrofon tego nie zarejestrował, żaden sąd by tego nie dopuścił, więc podąża za echami: pękniętym alibi i partyturą, której pauzy czyta się jak groźbę.

Każdy trop zaciska krąg wokół śpiewaków, którym ufa. Jeśli nie zdoła przekuć ciszy w dowód, śmierć pozostanie sprawą zamkniętą. Jeśli jej się uda, prawda obnaży, dlaczego nigdy nie była bezstronna.

Literacka zagadka zamkniętego pokoju o uwadze, władzy i niebezpiecznej różnicy między byciem usłyszanym a byciem obnażonym.