Wij die terugtellen

Hoog in de Pyreneeën verloopt de tijd in het dorp Valmira anders. De bewoners komen rimpelig en wijs ter wereld, om vervolgens te verjongen naarmate de herinnering haar grip verliest. Niemand die verklaart waarom. Ze hoeden schapen, stapelen haardhout voor de winter en zorgen voor elkaar zoals ze dat al generaties lang doen.

Eliane oogt zevenentachtig, maar volgens de telling van het dorp is ze jong. Haar gewrichten worden soepeler. Haar lichaam wint aan kracht. Tomas past in een kinderjas, maar draagt de geest en het verdriet van een man die het einde van zijn leven nadert.

Ze houden van elkaar zonder de belofte samen oud te worden. Voor hen is liefde praktisch: een kraag die wordt rechtgetrokken tegen de wind, een vergeten woord dat zonder schaamte wordt aangereikt, de dagelijkse vraag wie wie moet dragen.

Terwijl Tomas namen, herinneringen en lengte verliest, wordt Elianes nieuwe lichtheid een bron van schuldgevoel op zich. De rivier roept geesten die langzaam ontrafelen. Een buitenstaander stelt een ingreep voor die Tomas zou kunnen losmaken van de oudste wetten van het dorp. En elke beschermende daad brengt Eliane dichter bij de scheidslijn tussen zorg en controle.

Om haar belofte na te komen, moet Eliane leren dat iemand liefhebben in diens ontrafeling niet betekent dat je zeggenschap hebt over de richting van diens laatste stappen.

Een rauw-tedere literaire fabel over onmogelijke tijd, ongelijke liefde en de moed om iemand te dragen zonder te weigeren diegene te laten gaan.