Godzina na kartki

W Seulu z bliskiej przyszłości zapis świadomości pozwala żywym spędzić dokładnie jedną godzinę z kimś, kto odszedł. Te minuty można podzielić na przestrzeni lat, ale nigdy nie da się ich odzyskać. Gdy licznik bije do zera, nagranie znika bezpowrotnie.

Han Soo-ah każdego dnia przeprowadza rodziny przez tę bolesną matematykę. Pracując w klinice zapisów, doskonale wie, jak przygotować pokój, jak uspokoić pogrążonego w żałobie gościa i jak wytłumaczyć, dlaczego ten deficyt został wpisany w sam system. Sama od trzech lat unika zapisu własnej matki. Pięćdziesiąt trzy minuty i pięćdziesiąt osiem sekund pozostają nietknięte.

Wtedy nadchodzi powiadomienie o migracji serwerów. Soo-ah ma trzydzieści dni na aktywację nagrania – w przeciwnym razie wszystkie pozostałe minuty przepadną przy transferze.

Zostaje również przydzielona do Yuny, nieuleczalnie chorej dziewięciolatki, która przygotowuje zapis dla swojego ojca. Yuna podchodzi do swojej godziny z niezwykłą precyzją – wykreśla kolejne tematy ze szkolnego zeszytu i odrzuca każde zdanie, które nie brzmi wystarczająco prawdziwie. Zadaje też jedno pytanie, na które Soo-ah nie potrafi odpowiedzieć: po co ocalać czas, skoro strach uniemożliwia jego wykorzystanie?

Gdy ostateczny termin się zbliża, a nagranie Yuny jest niemal gotowe, Soo-ah musi zdecydować, o co zapytać, co usłyszeć i jak dużą część przyszłości jest gotowa poświęcić. Ponieważ gromadzony na zapas czas i tak w końcu się skończy, a ostatnia rozmowa może okazać się kolejnym sposobem na to, by nigdy się nie pożegnać.

Subtelnie przejmująca powieść spekulatywna o żałobie, zaprojektowanym deficycie i nauce bycia tu i teraz, gdy każda sekunda ma swoją cenę.