Wilgoć drugiego człowieka

Na płótnie rozłożonym w zamieszkanym namiocie w Ahaggarze śpiący człowiek pozostawia więcej niż ciepło. Wilgoć przechowuje apetyt, chorobę, lęk, pragnienie i kształt nieobecności. Tiniri od lat uczy się odczytywać ten zapis zdyscyplinowanym dotykiem, którego wymaga ciotka.

Nauczyła się także, gdzie dłoń musi się zatrzymać.

Jej matka weszła w wilgoć człowieka, który już nie żył, i nie przeżyła odczytu. To, co znalazła, nigdy nie zostało wypowiedziane, lecz Tiniri wciąż czuje nacisk pod zrogowaciałą skórą dłoni.

Kiedy podróżny imieniem Hassane kładzie się na płótnie dla gości, pozostawiony przez niego tekst nie jest zwyczajny. Porusza niedokończone życzenie jej matki i nieodczytane pragnienie samej Tiniri. Aby pójść dalej, musi wykonać najtrudniejszą część swojej pracy: utrzymać to, co zostało, bez czynienia z ciała drugiego człowieka własnej odpowiedzi.

Nieobecności można dotknąć. To nie znaczy, że można ją posiadać.