Druga skóra latarnika

Każdego zmierzchu Camilo przemierza rzemieślniczą uliczkę w Oaxace, z woskiem pszczelim pod paznokciami i nożem zmarłego ojca w kieszeni. Zapala ręcznie wykonane blaszane latarnie dla kobiet, które odlewają wosk, splatają knoty, piłują otwory, gotują, cerują, czekają albo odmawiają.

U tych, które stają pod latarnią, wyrasta cienka, woskowo blada druga skóra, naznaczona życiami, których świadkiem było światło. Camilo potrafi czytać te znaki, ale najpierw musi zrozumieć, że widzieć nie znaczy posiadać, cisza może być kunsztem, a stopy kobiety zachowują ostateczne tak.

Don Aurelio umarł, zanim odczytał najstarsze rejestry. Przez lata kobiety nosiły na ciałach jego niedokończone światło. Teraz Doña Esperanza jest gotowa stanąć pod własną latarnią, a to, co niesie, może zmienić wszystko, co Camilo uważał za swoje dziedzictwo.

Niektóre prawdy potrzebują światła. Te najbardziej intymne wciąż same decydują, czy zostaną wypowiedziane.