Kupiec karawany

Jego ładunkiem jest sól z Taoudenni: blade jak kość płyty, ręcznie wycięte, związane sznurem i żywe dzięki każdemu imieniu wypowiedzianemu nad wcześniejszymi transportami. Na tysiąckilometrowym szlaku do Timbuktu Sidi musi co noc recytować ten łańcuch. Zapomniana sól gorzknieje. Gorzka sól staje się klątwą, której nie wykorzysta żadna kuchnia.

Jego brat Hamed znał to samo prawo. Dwa lata temu pragnienie zabiło go podczas przeprawy, a jego ładunek pozostał na pustyni i skwaśniał.

Sidi tam nie wrócił.

Najpierw musi dostarczyć nowy ładunek, nie pozwalając, by żałoba przeniknęła jego smak. Dni płoną. Noce zamarzają. Woda, sznury, stopy wielbłądów i pamięć wymagają bezbłędnej uwagi. Każdy błąd ma ciężar, a każde imię kosztuje oddech.

Im dalej Sidi wędruje, tym mniej wierzy, że nieskażony ładunek może minąć miejsce, w którym porzucono inny.

Co kupiec jest winien soli przed sobą, a co brat jest winien soli pozostawionej z tyłu?