De karavaanhandelaar

Zijn lading is zout uit Taoudenni: met de hand gehakte, beenbleke platen, vastgebonden met touw en levend van elke naam die boven eerdere ladingen is uitgesproken. Op de duizend kilometer lange route naar Timboektoe moet Sidi die keten elke nacht opzeggen. Vergeten zout wordt bitter. Bitter zout wordt een vloek die geen keuken kan gebruiken.

Zijn broer Hamed kende dezelfde wet. Twee jaar geleden stierf hij van dorst tijdens de oversteek en bleef zijn verzuurde lading achter in de woestijn.

Sidi is niet teruggegaan.

Eerst moet hij deze nieuwe lading afleveren zonder dat zijn verdriet de smaak binnendringt. De dagen branden. De nachten vriezen. Water, touw, de voetzolen van de kamelen en het geheugen eisen allemaal volmaakte aandacht. Elke fout heeft gewicht en elke naam kost adem.

Maar hoe verder Sidi reist, hoe minder hij gelooft dat een zuivere lading de plek kan passeren waar een andere werd achtergelaten.

Wat is een handelaar verschuldigd aan het zout voor hem, en wat is een broer verschuldigd aan het zout dat achterbleef?