Strażniczka dzwonów

Każdy stary dom w Sanie ma mały blaszany dzwonek i nazwisko rodziny wypisane na sznurze. Kiedy wojna rozproszyła mieszkańców, dzwony nie przestały brzmieć. Hadiya została ich strażniczką: o zmierzchu jeden obchód, jedno pociągnięcie przy każdym domu, jeden pełny ton, który łączy nieobecną rodzinę z jej drzwiami.

Czysty dźwięk znaczy, że historia rodziny jeszcze się nie skończyła. Głuchy znaczy, że rodziny już nie ma.

Dzwon jej córki Nawal zawsze brzmiał czysto. To jedyna wiadomość, jaką Hadiya otrzymuje. Zbudowała całe życie na tym, by nie żądać od dźwięku obietnicy większej, niż może spełnić.

Teraz w zaułku pojawił się głuchy ton.

Hadiya nie potrafi odnaleźć domu. Wiatr, kamień i pamięć przerzucają dźwięk między murami. Dopóki nie znajdzie właściwego sznura, każdy dzwon będzie krył tę samą straszną możliwość.

Czy w dzielnicy, gdzie uwaga podtrzymuje słyszalność rodziny, jedna stara kobieta zdoła odróżnić żałobę od odległości, zanim cisza wybierze za nią?