Alfabet deszczu

Od czterdziestu lat Meera Nambiar buduje ustne życie wokół słów, które nie chcą znieruchomieć na stronie. Uczy przez pamięć, rytm i głosy dzieci. Wtedy deszcz zaczyna układać się na liściach bananowca, szybach i nieruchomej wodzie. Meera odkrywa język, który tylko ona potrafi czytać.

Większość ukrytych myśli wioski jest małostkowa, zabawna albo czuła. Jedna taka nie jest.

Dziecko, które zniknęło dwadzieścia lat temu, przemawia fragmentami z deszczu: zimna ziemia, drzewo jackfruit, matka, która nie wie. Każde zdanie trwa kilka sekund. Zbyt długie czytanie przynosi migreny, krew i chwile, których Meera nie potrafi oddzielić od teraźniejszości.

Gdy monsun zamyka wioskę, każdy ślad prowadzi głębiej w instytucje i rodzinne lojalności, które uczyły ludzi przetrwania przez milczenie. Zanim ostatni deszcz przestanie literować, Meera musi zdecydować, ile będzie kosztowało upublicznienie głosu martwego dziecka.

Deszcz niczego nie zapomina. Czeka tylko na kogoś, kto potrafi go czytać.