To, co ciąży

W Lalibeli archiwistka Selam ufa aktom, bo ludzie mogą odmówić odpowiedzi. Pewna kobieta przykłada jednak stare naczynie do ściany kościoła wykutego w skale, a kamień uwalnia pamięć dłoni, które ostatnie je oddały.

Kobieta twierdzi, że naczynie należało do straconej matki. Mur ujawnia trudniejszą prawdę: to ona była informatorką, której słowa pomogły skazać właścicielkę podczas etiopskiego Czerwonego Terroru.

Selam podąża za wyznaniem, którego oficjalne archiwa nie mogą przyjąć, a sądy nigdy nie wykorzystają. Gdy pamięć sięga jej rodziny, neutralność staje się inną formą ukrywania, a prawda żąda uznania, nie dając nikomu pociechy niewinności.

Kamień zachowuje dotyk; żywi decydują, co z nim zrobić.