Wat drukt

In Lalibela vertrouwt archivaris Selam op documenten, want mensen kunnen weigeren te antwoorden. Dan drukt een bezoeker een oude kookpot tegen de wand van een uit de rots gehouwen kerk. De steen laat de herinnering los aan de handen die hem voor het laatst afstonden.

De vrouw beweert dat de pot van haar geëxecuteerde moeder was. De muur onthult iets onverdraaglijkers: zij was de informant wier woorden de eigenaar tijdens de Rode Terreur hielpen veroordelen.

Selam volgt het spoor van een bekentenis die officiële archieven niet kunnen erkennen en die voor geen rechter bruikbaar is. Wanneer de herinnering haar eigen familie bereikt, wordt neutraliteit een nieuwe vorm van verhulling. De waarheid eist erkenning, maar schenkt niemand de troost van onschuld.

Steen bewaart de aanraking. De levenden bepalen wat ermee gebeurt.