Czas na kopytach

Jako glacjolożka w Oslo Áila ufa mapom satelitarnym, rdzeniom wiecznej zmarzliny i faktom, które wytrzymują naukową weryfikację. Od trzynastu lat nie ufa ciszy rodzinnego domu.

Wraca na Finnmarksviddę i zastaje rodzinę przy starszym instrumencie: brzozowym zegarze wyrzeźbionym w 1723 roku, oznaczonym nie godzinami, lecz pastwiskami, zimowym schronieniem i miejscami ocieleń. Jego jedyna wskazówka porusza się, gdy idą renifery. Kiedy stają, czas zatrzymuje się razem z nimi.

Mihkkal prowadzi osiemset zwierząt ku miejscu ocieleń, które według danych Áili już nie istnieje. Zegar twierdzi inaczej.

Przemierzając rozmarzającą ziemię, ojciec i córka muszą nauczyć się czytać dowody drugiej strony. Wtedy stado staje, a zegar zatrzymuje się wraz z nim. Być może instrument wcale nie mierzy wędrówki.

Świetlista, pozbawiona sentymentalizmu powieść o żałobie klimatycznej, odziedziczonej wiedzy i trudzie utrzymania dwóch prawd naraz.