Utracony język skóry

Każdy człowiek rodzi się z jednym słowem w nieznanym języku. Dokładnie jedna inna osoba potrafi je przeczytać, rozumiejąc znaczenie doskonale, choć nie może przełożyć go na zwykłą mowę.

Językoznawczyni Ingrid od czterdziestu lat bada słowa ciał, podczas gdy napis na jej własnych żebrach pozostaje nieodczytany. W introligatorni w Reykjavíku spotyka Freyję, która rozpoznaje go natychmiast i cofa się przed dotykiem Ingrid.

Freyja nie wypowie słowa. Czytanie drugiego człowieka jest intymnością, nie obowiązkiem, a nazwanie słowa Ingrid mogłoby związać obie z sensem, nad którym nie panują. Aby zostać poznaną, Ingrid musi uznać, że czytelność nie jest czymś, co jej się należy.

Słowo należy do jej ciała; znaczenie istnieje między nimi.