Wołająca mgłę

Ponad wioskami La Palmy mar de nubes co lato napiera na sosnowy las. Yaiza czeka na niego przy górnej granicy boru. Jej wołanie osadza mgłę na sosnowych igłach, w kamiennych zbiornikach i w kubkach wszystkich mieszkańców poniżej.

Od dziesięcioleci ta praca żyje w jej ciele. Nie da się jej zapisać. Następca musi nauczyć się pogody przez oddech i równowagę, wiedzieć, kiedy wołać, a kiedy cienka chmura o nic nie prosi.

Syn Yaizy opuścił wyspę. Zostało niewielu młodych. Pierwsza mgła sezonu nadejdzie za dwa tygodnie, a każdy możliwy uczeń ma inne życie, inny powód, by nie wspinać się pod górę.

Obecność jest relacją. Relacja potrzebuje głosu.

Co stanie się z wodą wioski, gdy jedyna osoba znająca imię mgły będzie musiała wołać sama?