Archiwum niewysłanych przeprosin

Liesbeth Maes, urzędniczka archiwum miejskiego, wie, jak porządkować niedokończone sprawy miasta. Gdy jednak nakaz cięć budżetowych sprowadza ją do zapomnianego podziemnego skarbca, trafia na listy napisane, zaadresowane, ofrankowane i nigdy niedoręczone. Wszystkie przeznaczono do zniszczenia.

Liesbeth zabiera jeden list pod ostatni znany adres i odczytuje go na głos. Słowa przecinają mokry od deszczu kanał i trafiają do rodziny, która przez dziesięciolecia żyła bez nich. Wkrótce niesie kolejne przeprosiny przez Gandawę: do zamkniętej piekarni, do sali hospicjum i do ludzi, którzy nigdy nie zgodzili się odziedziczyć czyjegoś milczenia.

Tyle że żal zmienia się, gdy pożycza głos obcej osoby. Kiedy doręczenia Liesbeth przyciągają nagłówki gazet, pozwy, naśladowców i rozpaczliwe prośby, archiwum staje się publicznym polem bitwy. A potem jedno odczytanie wyrządza krzywdę, której nie da się zamknąć w żadnej starannie posegregowanej teczce.

Gdy do przemielenia skarbca na miazgę zostają dni, Liesbeth musi rozstrzygnąć, które słowa zasługują na to, by trafić do adresata, które powinny pozostać zapieczętowane i czy przeprosiny wciąż się liczą, gdy docierają przez niewłaściwą osobę w niewłaściwym czasie.

I podczas gdy ryzykuje wszystko, by dostarczyć niedokończone prawdy miasta, w domu czeka jeden zapieczętowany list: jedyne przeprosiny, których nigdy nie odważyła się wypowiedzieć.

Skąpana w deszczu powieść literacka o żalu, moralnym przekroczeniu i niebezpiecznym dystansie między zapisaniem prawdy a jej doręczeniem.