Het archief van onverzonden excuses

Gemeentearchivaris Liesbeth Maes weet hoe ze de onafgemaakte zaken van de stad moet opbergen. Tot een bezuinigingsronde haar naar een vergeten kelderkluis stuurt, vol brieven die geschreven, geadresseerd, gefrankeerd en nooit bezorgd zijn. Alles staat op de nominatie om vernietigd te worden.

Liesbeth neemt één brief mee naar het laatst bekende adres en leest hem hardop voor. De woorden steken een regendonker kanaal over en bereiken een familie die al decennia zonder die woorden leeft. Algauw draagt ze andere excuses door Gent: naar een gesloten bakkerij, een hospicekamer, en mensen die er nooit in hebben toegestemd andermans zwijgen te erven.

Maar spijt verandert wanneer het zich een vreemde stem toe-eigent. Terwijl Liesbeths bezorgingen krantenkoppen, rechtszaken, navolgers en wanhopige verzoeken uitlokken, verandert het archief in een publiek strijdtoneel. Dan veroorzaakt één voorleessessie schade die geen enkel zorgvuldig dossier kan indammen.

Met nog dagen voordat de kluis wordt versnipperd, moet Liesbeth beslissen welke woorden een gehoor verdienen, welke verzegeld moeten blijven, en of een verontschuldiging nog telt wanneer ze via de verkeerde persoon op het verkeerde moment arriveert.

En terwijl ze alles op het spel zet om de onvoltooide waarheden van de stad te bezorgen, wacht thuis één verzegelde brief: de enige excuses die zij nooit de moed heeft gevonden uit te spreken.

Een regenverlichte literaire roman over spijt, morele overschrijding en de gevaarlijke afstand tussen de waarheid opschrijven en haar bezorgen.