Gorzkie źródło

Hydrochemiczka Xochitl Nava od dwudziestu lat nie wracała do zapoteckiej wioski swojej matki. Kiedy święte źródło Yaa Nis staje się gorzkie, przybywa z aparaturą terenową, sterylnymi fiolkami i pewnością, że każde skażenie ma mierzalną przyczynę.

Wyniki są niemożliwe: żadnych bakterii, metali ciężkich ani pozostałości rolniczych. A jednak każde źródło pozostawia inny posmak: soli, żelaza, strachu. Za trzy lata warstwa wodonośna wyschnie zupełnie.

Starsi mają nazwę na to, czego nie potrafią odczytać jej przyrządy. Każde uczucie, które dolina musiała pogrzebać od czasu podboju, wsiąkło w wapień. Woda stała się archiwum kolonialnej przemocy, rodzinnego wstydu i żałoby, której nigdy nie wolno było przemówić publicznie.

Aby ocalić San Lucas, mieszkańcy muszą poczuć wszystko razem, jawnie i bez godności.

Lecz Xochitl nie może prosić innych, by uwolnili to, czego sama nie chce nazwać: wstyd, przez który odrzuciła język matki, pogrzeb, na który nie przyjechała, i ból zamieniony w karierę polegającą na badaniu cudzej wody.

Gorzkie źródło to przejmująca, świetlista powieść o nauce na granicy mierzalnego, odziedziczonym milczeniu i wspólnocie odkrywającej, że żałoba, podobnie jak woda, musi płynąć.

A jeśli największym zagrożeniem w wodzie jest wszystko, czego nikomu nie wolno było czuć?