De bittere bron

Grondwaterchemicus Xochitl Nava is al twintig jaar niet teruggekeerd naar het Zapoteekse dorp van haar moeder. Wanneer de heilige bron Yaa Nis bitter wordt, arriveert ze met meetkoffers, steriele flesjes en de zekerheid dat elke verontreiniging een meetbare oorzaak heeft.

De uitslagen zijn onmogelijk: geen bacteriën, zware metalen of landbouwgif. Toch heeft elke bron een andere nasmaak: zout, ijzer, angst. Binnen drie jaar zal de hele waterlaag droogvallen.

De oudsten hebben een naam voor wat haar instrumenten niet kunnen lezen. Elk gevoel dat de vallei sinds de verovering moest begraven, is in de kalksteen getrokken. Het water is een archief geworden van koloniaal geweld, familieschaamte en verdriet dat nooit een openbare stem kreeg.

Om San Lucas te redden moet het dorp samen voelen, openlijk en zonder waardigheid.

Maar Xochitl kan niemand vragen los te laten wat zij zelf niet durft te benoemen: de schaamte waarmee ze haar moeders taal afwees, de begrafenis die ze miste en het verdriet dat ze veranderde in een loopbaan waarin ze andermans water meet.

De bittere bron is een krachtige, bezielde roman over wetenschap aan de rand van het meetbare, geërfde stilte en een gemeenschap die ontdekt dat verdriet, net als water, moet kunnen stromen.

Wat als het gevaarlijkste in het water alles is wat niemand mocht voelen?