Filcowa góra

Kiedy przybywa poncho od mężczyzny, który nie żyje od dziewięciu lat, Wara wie, że ubranie nie zakończyło jeszcze swojej pracy. Jej dłonie odnajdują Felipe w wytartym ramieniu, innych rzemieślników w ubitym runie oraz szlak prowadzący do Mamani, uczennicy, która ma je otrzymać.

Matka Mamani właśnie umarła. Dziewczyna odrzuca tkaninę.

Wara zabiera ją więc na wysokogórskie pastwisko. Wieś po wsi poncho zbiera imiona i uczy ją, że przedmiot może trwać dłużej niż prawo własności, nie stając się relikwią.

Do ciała Wary przylega drugie, niedokończone ubranie. Jej matka zmarła dwadzieścia lat temu, szyjąc je na ślub Wary. Od tamtej pory pozostało zimne.

Teraz obie tkaniny proszą o coś te same dłonie, a góra nie daje odpowiedzi poza pogodą, odległością i kolejnym uczciwym krokiem.

A jeśli odłożenie dziedzictwa jest także sposobem, by zanieść je do domu?