Słone listy

Rok 1978. Mara Quinn podtrzymuje światło na odległej szkockiej wysepce. Cassian Voss spawa rurociągi w czarnej wodzie daleko od brzegu. Kiedy fale wyrzucają na jej skały jeden z jego przesiąkniętych ropą raportów serwisowych, Mara odsyła odpowiedź w butelce.

To, co zaczyna się przez przypadek, przeradza się w życie z listów: pogoda i przepisy, niebezpieczna praca i prywatny żal, żarty, których nie zrozumiałby nikt inny. Na papierze mówią sobie prawdy, z którymi nie radzą sobie na lądzie. Dystans między nimi nie umniejsza ich bliskości. On ją umożliwia.

Mijają lata. Latarnię automatyzują. Platformy przesuwają się na głębsze wody. Listy wciąż przemierzają morze. W końcu, po dziesięcioleciach odmierzanych butelkami, Mara i Cassian wybierają datę i stację.

Wtedy listy milkną.

Gdy zaczynają się ponownie, głos jest prawie ten sam. Charakter pisma – już nie.

Czuła, przesiąknięta solą powieść epistolarna o miłości na odległość, pracy podtrzymywania wiary i o tym, komu wolno dokończyć zdanie zaczęte przez kogoś innego.