Zoutbrieven

In 1978 onderhoudt Mara Quinn het licht op een afgelegen Schots eiland. Cassian Voss last pijpleidingen in het zwarte water ver uit de kust. Wanneer een van zijn oliebesmeurde onderhoudsnotities op haar rotsen aanspoelt, stuurt Mara antwoord terug in een fles.

Wat als toeval begint, groeit uit tot een leven in brieven: weerberichten en recepten, gevaarlijk werk en verzwegen verdriet, grappen die niemand anders zou snappen. Op papier vertellen ze elkaar waarheden die aan land niet lukken. De afstand tussen hen verkleint hun intimiteit niet. Die afstand maakt intimiteit juist mogelijk.

Jaren verstrijken. De vuurtoren wordt geautomatiseerd. De booreilanden schuiven op naar dieper water. Toch blijven de brieven de zee oversteken. Uiteindelijk, na decennia geteld in flessenpost, kiezen Mara en Cassian een datum en een station.

Dan zwijgen de brieven.

Wanneer ze weer beginnen, klopt de stem bijna. Het handschrift niet.

Een tedere, zoutverweerde briefroman over liefde op afstand, het werk van trouw blijven, en wie de zin mag afmaken die een ander begon.