Licytator z latarni morskiej

W zaadaptowanej latarni morskiej pod Oostende dom aukcyjny Harrow & Tidel licytuje rzeczy, które ludzie porzucili w obliczu katastrofy: zesztywniały od soli płaszcz, obrączkę ślubną zostawioną w szalupie ratunkowej, walizkę zbyt ciężką, by ją udźwignąć. Każdy obiekt trafia tu z udokumentowanym zrzeczeniem się praw.

Jonas Meijer spisuje te historie na potrzeby katalogu. Słyszy jednak również to, czego nie pomieści żaden dokument: moment, w którym dany przedmiot opuścił czyjąś dłoń.

Wtedy otwiera pozycję 441: czerwony dziecięcy bucik wyłowiony po zatonięciu MV Kestrel. Jego proweniencja pod względem prawnym jest bez zarzutu. Stawki w licytacji internetowej już idą w górę. Jednak matka dziecka wciąż go szuka, a moment rozstania, który słyszy Jonas, nie pasuje do historii przypisanej do tego obiektu.

W miarę jak zbliża się termin aukcji, Jonas odtwarza drogę bucika wstecz – poprzez wolontariusza z plaży, ocalałego z katastrofy promu, ubezpieczyciela i podpisy, które miały nadać porzuceniu pozór ostateczności. Każda relacja brzmi wiarygodnie. Żadna nie jest kompletna. Dom aukcyjny upiera się, że wycofanie przedmiotu zagroziłoby każdej pozycji, jaką kiedykolwiek sprzedano.

Jeśli uderzy młotek aukcyjny, bucik zniknie w prywatnej kolekcji, a ostatnie niewyjaśnione pytanie pewnej rodziny stanie się cudzą własnością. Aby temu zapobiec, Jonas musi dowieść, że katalog może być bezbłędny w każdym szczególe, a mimo to opowiadać druzgocące kłamstwo.

Mroczny, przesiąknięty solą thriller literacki o żałobie, proweniencji i moralnym koszcie zamieniania tego, co stracone, w coś, co można posiąść na własność.