Inwentarz ostatnich rzeczy

Przez dwanaście lat Ajka zamieniała świadectwa w dowody w Hadze, nie pozwalając, by którekolwiek jej dotknęły. Śmierć wuja zostawia jej bośniacki magazyn pełen przedmiotów zrabowanych z domów uchodźców po Srebrenicy.

Każde krzesło, garnek, płaszcz i dziecięcy but ma pokwitowanie aukcyjne. Czytane razem rachunki ujawniają zakodowane zeznania oraz sieć mężczyzn, którzy wzbogacili się na opróżnionych pokojach, niektórzy wciąż dość wpływowi, by pogrzebać inwentarz.

Zwrot przedmiotów powinien być procedurą. Tymczasem każdy prawowity właściciel przybliża Ajkę do żałoby, której unikanie uczyniła zawodem, i do ojca, którego nieobecność nigdy nie trafiła do jej akt.

Dowód zamyka sprawę; zwrot otwiera wszystko, czego nie potrafi naprawić.