De inventaris van de laatste dingen

Al twaalf jaar maakt Ajka in Den Haag van getuigenissen bewijs zonder zich door een van beide te laten raken. Dan erft ze na de dood van een oom een Bosnisch pakhuis vol voorwerpen die na Srebrenica uit vluchtelingenwoningen zijn geroofd.

Elke stoel, steelpan, jas en kinderschoen heeft een veilingbon. Samen gelezen onthullen de bonnetjes gecodeerde getuigenverklaringen en een netwerk van mannen die verdienden aan leeggeroofde kamers. Sommigen zijn nog altijd machtig genoeg om de inventaris begraven te houden.

De voorwerpen teruggeven zou een procedure moeten zijn. In plaats daarvan brengt iedere rechtmatige eigenaar Ajka dichter bij het verdriet waarvan ze haar beroep maakte om het te ontwijken, en bij de vader wiens afwezigheid nooit in haar eigen dossiers belandde.

Bewijs kan een zaak sluiten. Teruggave opent alles wat niet meer te herstellen valt.