Zapach deszczu na własnej śmierci

Na pustyni Atakama Yara Quispe wyczuwa wyjątkową woń na kilka minut przed czyjąś śmiercią. Niewidoma od dzieciństwa, od czterdziestu lat służy wiosce, przybywając na ostatnie słowa, uścisk dłoni i przygotowanie pokoju.

Nigdy nie poczuła własnego końca. Zapachy śmierci otwierają się w pełni tylko podczas deszczu, a w najsuchszym miejscu Ziemi deszcz prawie nie pada.

Teraz przez pustynię idzie burza stulecia. Sąsiedzi szukają otuchy, a zakopane wonie wstają z pyłu. Yara szykuje się na jedyną śmierć, której nie poprowadzi. Pierwsze krople uwalniają jednak każdy zapach oprócz jej własnego, pozostawiając ciszę dziwniejszą niż ostrzeżenie.

Może śmierć nie nadchodzi; może oddychała tu od zawsze.