Strażniczka bursztynu

O świcie Austėja idzie wzdłuż linii przypływu i słucha. Jako strażniczka nadmorskiego bursztynu rozpoznaje każdy kamień po imieniu i zwraca go do właściwej dłoni. Oddany bursztyn zachowuje ciepło. Zapomniany staje się gorzki.

Jednego kamienia brakuje już od roku.

Przed Austėją strażniczką była jej babka. Nauczyła ją czytać brzeg, prowadzić rejestry i cierpliwie znosić chłód drętwiejących dłoni. Potem zgubiła kamień, którego nie odnalazły żadne poszukiwania. Zachorowała i umarła, pozostawiając po sobie pusty wiersz, którego Austėja nie potrafi zamknąć.

Mokry piasek wydaje imiona innych ludzi. Nigdy tego, którego brakuje.

Gdy zima ścieńcza światło, a dawna gorycz dotrzymuje kroku jej poszukiwaniom, Austėja musi rozstrzygnąć, jak długo strażniczka może przemierzać ten sam brzeg, zanim szukanie samo stanie się kolejnym sposobem utraty kogoś bliskiego.

Czy imię może wrócić do domu, jeśli żałoba szuka w niewłaściwym miejscu?