To, co zachowała ciemność

Archeolożka podwodna Mariana szuka wraków, które według archiwów powinny istnieć. Anonimowe współrzędne prowadzą ją w głąb Morza Egejskiego, do zaginionego w 1916 roku statku szpitalnego z czasów pierwszej wojny światowej. Spodziewa się skorodowanej stali i zapasów medycznych.

Tymczasem w ładowni znajduje milion niewysłanych listów.

Skrzynie są wodoszczelne. Atrament przetrwał. Od czterech pokoleń rybacy z pobliskich wysp chronią wrak, szanując decyzję kapelana, który zapieczętował te ostatnie słowa.

Każde odkrycie obiecywało Marianie ukojenie, którego nie zaznała po zaginięciu ojca na morzu. Jedni potomkowie pragną listów, inni chcą ocalić życie zbudowane bez nich. Mariana musi zdecydować, komu służy archeologia: prawdzie, żyjącym czy woli tych, którzy nie mogą już odpowiedzieć.

Słona, pełna napięcia i moralnie bezkompromisowa powieść o tym, co dziedziczymy i czego nie mamy prawa otwierać.