Hafciarki martwych listów

Marsylia, 1954. Urzędniczka pocztowa Sylvie sortuje przesyłki, których nie udało się doręczyć, i o nic nie pyta porzuconych żyć. Potem znajduje zamkniętą szufladę kopert zaadresowanych do siebie, z najstarszym stemplem sprzed jej narodzin.

W każdej leży kawałek haftowanej tkaniny. Z nici wyłaniają się daty, nazwiska i współrzędne, tworząc mapę grobów, których francuskie władze wolałyby nie rejestrować, gdy po drugiej stronie Morza Śródziemnego narasta wojna.

Listy oferują Sylvie pochodzenie, którego odmówiła jej rodzina, lecz przyjęcie go może narazić kobietę wyszywającą dowody i urzędniczkę, która je znalazła. By ocalić świadectwo, Sylvie musi zdecydować, czy doręczenie oznacza posiadanie, ochronę, czy pozwolenie prawdzie, by dotarła dalej.

Papier można zapieczętować; nić pamięta, jak przekraczać granice.