Dzień, w którym lustra o nas zapomniały

W Uzushio każde lustro pokazuje ostatnią osobę, która zmarła w danym pokoju. Umarli mogą się poruszać, lecz przez szkło nie przechodzi żaden dźwięk.

Szesnastoletnia Hana od roku patrzy, jak utopiona matka bezgłośnie powtarza te same słowa w łazienkowym lustrze. Potem także lustra w sąsiednim mieście zaczynają zapominać żywych.

Hana wierzy, że matka ostrzega ją przed czymś, co dopiero nadejdzie. Gdy zjawisko zajmuje pokój po pokoju, musi odkryć, czy kobieta za szkłem przewiduje niebezpieczeństwo, wspomina pożegnanie, czy mówi to, czego żałoba nauczyła Hanę nie słyszeć.

Niektóre duchy nawiedzają pokój; wierne wciąż próbują do nas dotrzeć.