Biblioteka popiołu

W Kigali archiwistka Claudine Uwamahoro nie przechowuje książek. Na jej półkach stoją ceramiczne naczynia wypełnione popiołem listów, fotografii, szkolnych akt i świadectw zniszczonych podczas ludobójstwa. Każda przesiana garść uwalnia pamięć własnego spalenia.

Rząd chce pomnika narodowego, belgijski uniwersytet przeszukiwalnych danych, a ocaleni domagają się opieki nad tym, co im odebrano. Brat Claudine chce zamknąć drzwi, zanim biblioteka pochłonie jej płuca.

Wtedy jedno naczynie odsłania ślad rodzinnej historii, po którą Claudine przemierzyła kontynenty. Aby nim podążyć, musi rozstrzygnąć, czy pamięć należy do żywych, umarłych, czy do tego, kto zgodzi się nią oddychać.

Niektóre archiwa chronią przeszłość; to żąda ciała.