Kobieta, która nie potrafiła się rumienić

W Barcelonie każda emocja pojawia się jako precyzyjny rumieniec na skórze. Pragnienie, strach, czułość i oszustwo widać, zanim ktokolwiek wybierze słowo. Carmen Rovira urodziła się bez zdolności rumienienia.

Zbudowała karierę, negocjując to, co ciała innych zdają się już rozstrzygać. Potem poznaje Aleixa, hutnika szkła, którego żywe kolory przekonują obcych, że go znają, a wypowiadanej szczerości Carmen nie potrafi zweryfikować.

On chce kogoś, kto musi słuchać zamiast czytać. Ona pragnie, by wierzono jej bez widzialnego dowodu. Zakochanie wymaga stworzenia wspólnego, jawnego języka, choć cały pokój może czytać jego, a jedyna ważna osoba nie może.

Jej ciało milczy; miłość do niej wymaga nowego słownika.