Wspólny sen

Sumak ma dwadzieścia dwa lata i uczy się czytać to, co pozostawiają po sobie dwa śpiące ciała: ściągnięty brzeg, uwięzioną fałdę, ciepło trwające po świcie. W jej wysokogórskiej wiosce pary śpią pod jednym ciężkim kocem przez dziewięćdziesiąt nocy, zanim wolno im się pobrać. Każdego ranka strażniczka rejestru odczytuje z tkaniny spokój, lęk, odmowę i zgodę.

Wkrótce Sumak ma rozpocząć własny sezon z Wasim. Chce zaufać rzemiosłu, którego uczą się jej dłonie. Jednak koc jej starszej siostry także uznano za prawdziwy, a tamto małżeństwo rozpadło się przed upływem roku.

Gdy przybywa nocy, Sumak staje przed pytaniem, na które nie odpowie żadne szkolenie: czy zapis może być prawdziwy, jeśli życie, na które zezwala, wciąż może się zmienić? A kiedy koc będzie należał do niej, odczyta to, co w nim pozostało, czy to, co wszyscy potrzebują w nim zobaczyć?

Przejmująca, intymna powieść o zgodzie, pewności i prawdach, które ciała pozostawiają w tkaninie.