Długi post

Calder Brennan spędził osiemnaście lat w dwufotelowym salonie fryzjerskim, ciesząc się zaufaniem, z jakim ludzie powierzają mu swoje kołnierzyki, ciche zwierzenia i ten rodzaj dotyku, na który pozwala się bezwiednie. Jest też jednym z poszczących – istotą stworzoną do tęsknoty, oddania i wzajemnego dostrzeżenia, jakie rodzą się między ludźmi tylko w chwilach bliskości.

Od dziewięciu lat jeden nieodmierzony błąd traktuje jako dowód na to, że sam głód niesie ze sobą niebezpieczeństwo. Dziś jest już pozbawiony barw, jego dłonie nie chcą się rozgrzać, a jego samego opuszcza nawet zdolność do odczuwania zaskoczenia.

Wtedy prosto z deszczu wkracza Oona Marsh. Należy do tego samego gatunku co on – potrafi wprost prosić o to, czego potrzebuje, i łaknie dokładnie tego samego. Jednak ich społeczność uparcie twierdzi, że dwoje poszczących nie zdoła się nawzajem nasycić. W zamkniętym kręgu oboje skazani są na głód.

Gdy ostrożność stopniowo przeradza się w zaloty, Calder musi zdecydować, czy odmawianie sobie brania to rzeczywiście przejaw dobroci, czy tylko kolejny sposób na ukrycie ceny, jaką płaci się za własne potrzeby.

Ciepła, dojrzała powieść spekulatywna o świadomej zgodzie, apetycie i odwadze, by dać się poznać jako ktoś, kto potrzebuje.