Wstrzymać oddech

Kobiety haenyeo z Czedżu nurkują bez butli i wynoszą na powierzchnię więcej niż skorupiaki. Wstrzymując oddech, ich ród wyczuwa zapach emocjonalnych przyszłości: żal jak żelazo, nadzieję jak cytrusy, wstyd jak mokry kamień.

Dziewiętnastoletnia Mi-young ma słabe płuca i dziewięćdziesiąt sekund pod falami. Jej babka wytrzymuje cztery minuty, dość długo, by zobaczyć burzę nadciągającą nad rodzinę i postanowić, że już nie wypłynie.

Mając trzy dni na poznanie powodu, Mi-young musi zejść poza każdą granicę ustanowioną dla jej ochrony. W głębi może czekać katastrofa, ofiara albo prawda, której babka nigdy nie wierzyła, że wnuczka zdoła przeżyć.

Miłość wstrzymuje oddech, aż ochrona staje się innym rodzajem tonięcia.