De grammatica van morgen

Het Framtal bewaart het verleden niet. De werkwoordstijden houden open wat nog zou kunnen gebeuren, en elke toekomst die je vloeiend leert spreken, wordt een levenslange last in het lichaam.

Wanneer Havrest stemt voor het herleven van de stervende taal, wendt het stadje zich tot Senna Brekk, de laatste die de taal nog vloeiend spreekt. Ze leerde de taal toen ze zeven was, nog voordat ze oud genoeg was om te begrijpen dat je die vloeiendheid nooit meer kunt teruggeven.

Nu wachten veertig volwassenen in een gymzaal op hun eerste les. Senna eist volledige openheid, een echte uitweg, en de waarheid vóór traditie. Maar een volksraadpleging raast sneller voort dan de voorzichtigheid, en op de presentielijst staat één naam die ze nooit had verwacht les te zullen geven.

Om Framtal te onderwijzen zonder te herhalen wat haar is aangedaan, moet Senna een grammatica van instemming ontwerpen voor toekomsten die geen enkel klaslokaal kan beloven binnen te houden.

Een lucide, winterse literaire roman over taal, erfenis en de verplichtingen die schuilgaan in een geschenk.