Godziny, których nigdy nie wykorzystaliśmy

Intymność tworzy wspólną rezerwę subiektywnego czasu. Gia i Leo Sorensen budowali ją przez małżeństwo zwykłych poranków, projektowanych budynków, kłótni, dotyku i godzin, które miały nigdy się nie skończyć.

Teraz wczesny Alzheimer Gii czerpie z rezerwy, ilekroć kobieta przeżywa ukochane wspomnienie. Jej radość przywraca przeszłość na kilka minut; licznik odejmuje godziny od przyszłej zdolności Leo do zapewnienia jej bezpieczeństwa.

Architektka tracąca własną strukturę i inżynier niezdolny obliczyć ratunku muszą zdecydować, czemu służy pozostały czas. Oszczędzanie przedłuża opiekę. Wydawanie oddaje Gii życie znikające w niej. Żaden wybór nie pozostawia miłości nietkniętej.

Ich wspólne życie stało się rachunkiem, którego nie rozliczy żadna arytmetyka.