Zazdrość w jej gardle

W Marsylii artystka ceramiczka Camille staje się nazwiskiem pożądanym przez każdą galerię. Jej mąż Thierry, krytyk sztuki, którego własny głos traci znaczenie, stoi u jej boku na wernisażach i mówi, że jest dumny. Mówi szczerze. I zarazem jej zazdrości.

Wkrótce Camille potrafi poczuć smak tego, czego on nie chce powiedzieć. Nocą zazdrość Thierry’ego przechodzi przez wspólne powietrze i osiada w jej gardle jak kwaśny żar. Z każdym przekazaniem czułość staje się rywalizacją, a każdy sukces nabiera gorzkiego posmaku.

Jedyną pewną granicą jest odległość. Wyznaczają sobie osobne części sypialni i mieszkania, osobne godziny dnia. Camille znów może oddychać. Thierry może zatrzymać własną pogodę wewnątrz własnego ciała.

Ale kiedy glina pod dłońmi Camille zaczyna tracić napięcie, rozłąka przestaje wyglądać jak lekarstwo.

A jeśli najbrzydsze uczucie w ich małżeństwie ukształtowało znacznie więcej niż samo małżeństwo?