Nasza pogoda

Wzajemna bliskość tworzy dwudziestoczterogodzinny mikroklimat: ciśnienie, pachnący deszcz, ciepło i burzowe światło wspólne dla dwojga. Harborwell uważa go za prywatny, dopóki bezchmurny poranek nie zatapia dzielnicy.

Meteorolożka Lena Varga prowadzi ślad powodzi do ostatniej nocy pewnej pary. Miasto nazywa ją lekkomyślnym pożądaniem i przygotowuje zakaz, zanim zapyta, skąd ich pogoda nabrała takiej siły.

Lena wie, że pogoda może przeżyć związek. W jej mieszkaniu wciąż krąży zapieczętowany klimat, dowód przeszłości, której nie otwiera. Zapobieżenie kolejnej powodzi wymaga ujawnienia tego, co pozostawia intymność, i przekonania przerażonego miasta, by dało temu schronienie.

Skandalem nie była burza, lecz brak bezpiecznego miejsca dla niej.